حسین علیه السلام برنامه خدا-شب اول محرم

بسم الله الرحمن الرحیم

اهمیت مصیبت امام حسین علیه السلام از نگاهی دیگر

در بین ائمه معصومین علیهم السلام مصیبت حضرت حسین علیه السلام از اهمیت خاصی برخوردار است.نه اینکه نحوه به شهادت رسیدن حضرت به طرز خاصی بوده باشد بله این درست است ولی این اهمیت که من از آن حرف می زنم ناظر به این خصوصیت مصیبت نیست بله میدانیم مصیبت امام حسین علیه السلام سخت بوده است اما چرا اینقدر این مصیبت خاص شده است.مثلا چرا یک قطره اشک بر حسین علیه السلام بهشت را بر انسان واجب می نمایداجر و مزد هر قطره آن اين است که شخص هميشه در بهشت منزل کند  اینهمه روایت در فضیلت گریه بر امام حسین علیه السلام که شما شنیده اید چرا در گریه بر حضرت رضا علیه السلام قرار داده نشده است.

حضرت حسین علیه السلام برنامه خدا بود.

خداوند متعال انسانها را آفرید تا به کمال برسند و بندگی خدا را بنمایند

وَ مَا خَلَقْتُ‌ الْجِنَ‌ وَ الْإِنْسَ‌ إِلاَّ لِيَعْبُدُونِ‌ الذاریات 53

رسیدن به کمال برنامه می خواهد  اصلی ترین رسالت انبیاء وائمه معصومین علیهم السلام  ابلاغ برنامه ای خدا می باشد

وَ ما علي الرَّسولِ اِلاّ البَلاغُ المُبين»؛ (نور: 54)

یکی از بر نامه های خدا برای رسیدن به کمال  نماز است

یکی از بر نامه های خدا جهاد است

یکی از بر نامه های خدا حج است.

ویکی از بر نامه های خدا برای اینکه انسانها با آن به کمال برسند حضرت حسین علیه السلام است.

حسین علیه السلام حرارت دلها برای حرکت دلها به سمت خداست.

قال رسول الله (ع) :« إنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ حَرَارَةٌ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ لَنْ تَبْرُدَ أَبَداً  »

شهادت امام حسین علیه السلام در دل‌های افراد با ایمان آتش و حرارتی ایجاد می‌کند که هرگز خاموش نخواهد شد. اما این حرارت باید کارکردی داشته باشد خاصیتی داشته باشد این حرارت عین همان برنامه خدا برای حرکت دادن دلهاست.

ازآدم تا اخر با حسین علیه السلام حرکت می کنند تا برسند و سریعتر سلوک نمایند

آدم باحضرت حسین علیه السلام ترک اولای خود رامحو میکند.صاحب كتاب درالیمین در تفسیر این آیه مباركه از قرآن كریم “فتلقی آدم من ربه كلمات فتاب علیه انه هو التواب الرحیم” (بقره37) می فرماید:خلاصه معنی چنان است كه آدم (ع) در ساق عرش كلمه چند نگریست، جبرئیل او را بیاموخت كه بدان كلمات كه اسماء پیغمبر و آل پیغمبر بود پناهنده شود و بدین گونه سخن كند:قال: “یا حمید بحق محمد، یا عالی بحق علی، یا فاطر بحق فاطمه، یا محسن بحق الحسن و الحسین و منك الاحسان.”خدا را بدین كلمات سوگند داد، چون به نام حسین(ع) رسید آتش از قلبش برانگیخت و اشک از چشمش بریخت. گفت: ای جبرئیل، چه شد كه در ذكر پنجم قلب من بشكافت و اشک من جاری شدجبرئیل گفت: این فرزند تو به مصیبتی بزرگ مبتلا شود كه همه مصیبت‌ها در نزد او كوچك باشد. گفت ای برادر آن چه مصیبتی است؟ قال: یقتل عطشاناً غریباً وحیداً فریداً، لیس له ناصر ولا معین و لو تراه یا آدم و هو یقول وا عطشاه وا قله ناصراه حتی یحول العطش بینه و بین السماء كالدخان فلم یجبه احد الا بالسیوف و شرب الحتوف، فیذبح ذبح الشاه من قفاه و ینهب رحله اعدائه و تشهر رؤسهم، هو و انصاره فی البلدان و معهم النسوان، كذالك سبق فی علم الواحد المنان.گفت: كشته می شود در حالتی كه تشنه باشد و بی كس باشد و تنها و فرید باشد و او را ناصری و معینی نباشد. ای آدم، اگر او را ببینی در حالتی كه می گوید: “وا عطشاه وا قله ناصراه” تا گاهی كه از تشنگی چشمش چنان تاریك می شود كه آسمان را نتواند دید و هیچ كس او را جواب نگوید الا با زبان شمشیر و شراب مرگ . پس، او را می‌كشند چنانكه گوسفند را از قفا سر میبرند، و احمال و اثقال او را دشمنان او به نهب و غارت می برند و سر او و اصحاب او را بر سنان‌ – نیزه‌ها – می كنند و در شهرها می گردانند و اهل‌بیت او را اسیر می گیرند. و این صورتی است كه از پیش به علم خداوند واحد برگذشته است.چون این سخن به پایان رفت آدم و جبرئیل چون زن بچه مرده گریستند.

موسی از کربلا گذر میکند با خبر میشود گریه می کند عیسی با حواریین گذر میکنند مانعی سرراه آنها خبر میدهد تا یزید را لعن نکنید از یان جا نمیگذارم رد شوید اینجا قتلگاه حسین است.

همه انبیاء واولیاء الهی مامورند براین مصیبت گریه کنند تا حسین علیه السلام شناخته ترشود مقام او معلوم گردد وقدر او شناخته شود که سالکان، خود را به حسین علیه السلام برسانند آنکه را ه را گم کرده حسین چراغ راه اوشود وآنکه غرق شده حسین سفینه النجاه او گردد.قال رسول الله : إِنَّ الْحُسَیْنَ بْنَ عَلِیٍّ فِی السَّمَاءِ أَکْبَرُ مِنْهُ فِی الْأَرْضِ إِنَّهُ لَمَکْتُوبٌ عَنْ یَمِینِ عَرْشِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِصْبَاحُ هُدًى وَ سَفِینَةُ نَجَاةٍ

 

اگر کسی در این دستگاه آمد و مقرب نشد برنامه خدا را بی خاصیت نموده است

حرف مهم این بحث این است اگر آمدی با حسین علیه السلام و مقرب نشدی این بر نامه را بی خاصیت کردی ،اگر آمدی در روضه نشستی و گریه نمودی اگر میدان گرفتی و سینه زدی اما نماز صبح تو قضا شد حسین علیه السلام را برای خودت بی خاصیت نمودی

گریه بر حسین برای این است که ما مقرب شویم عرفا میگویند بر خود گریه کنیدنگاه عرفا به شهادت حضرت این گونه بودمولانا(گریه ای بر خود کنید ای ابلهان.کین گران خوابیست این خواب گران)برای امام حسین نباید گریه کرد بلکه با جریان شهادت او ما باید رشد کنیم.مرحوم قاضی و حداد در روز عاشورا بشاشت خاصی داشتند.

 

روز قیامت خدا با حسین علیه السلام احتجاج میکند

 ثُم‌َّ لَتُسئَلُن‌َّ یَومَئِذٍ عَن‌ِ النَّعِیم‌ِ [1]

 

روز قیامت می گویند تو حسین را داشتی می توانستی یک شبه راه صد ساله رابیایی چرا استفاده نکردی

[1]

Like

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.